شور و شر

پی‌نوشت2: راستش...چطور بگویم...یک چیز دیگر هم گفته است...یک پیشنهاد فوق‌العاده: «نمی خوام بگم اینها مشکلات زندگی و امتحانات الهی و از این جور خزعبلاتِ، هر کی گفت بگو shut the fuck up» و فقط خدا و لابد خودش می‌داند که علی‌رغم همه‌چیزِ این جمله، دقیقا همه‌چیز، گفتن‌ش، خیلی خونسرد و همراه با یک لبخند سرد، چقدر آرامش‌بخش است وقتی یک نفر با یک لبخند مسخره و ماسیده روی صورتش، جلویت می‌ایستد و با بی‌معنی‌ترین لحن ممکن می‌گوید: «به هر‌حال مشکلاتِ دیگه، پیش‌ می‌یاد، جدی نگیر» یا «سخت نگیر» یا ...هر مزخرفی مثل این؛ حالا چه حضورا خدمت‌ت برسد یا اس‌ام‌اسی یا ای‌میلی یا کامنتی یا هر نوع کوفت دیگری، فرق نمی‌کند، ضرورت بیان اين جمله انکارناپذیر است.

پی‌نوشت3: تلخ‌تر از همیشه‌ام؛ می‌فهمید؟ تلخ می‌فهمید یعنی چه؟ به خاطر خودم و خودتان و آن حساسیت لطیف و دخترانه‌تان...به‌خاطر...ببینم، به روح اعتقاد دارید؟ به خاطر روح‌تان هم که شده، یا بالکل نادیده‌ام بگیرید یا...احتیاط شرط عقل است، همان بالکل نادیده‌ام بگیرید.

می‌خواستم دخترکی باشم که تمام آرزویش پوشیدن کفش‌های تق‌تقی و ماتیک قرمز مالیدن و دست‌دردست محبوبش رفتن در خیابان بود

اما دخترکی شدم که آرزویش اتراق در علف‌زار و گندم‌زار و نی‌زار شد

آرزویش رقصیدن با آتش زیر مهتاب شد

آرزویش بوسیدن تو در ایوان خانه ییلاقی و مرغ‌زار شد

آن دخترک ابله با کفش‌های پاشنه بلندش یک‌باره خوشبخت شد، یک‌بار برای همیشه

من اما

هر روز در حیرت صورتت خوشبخت می‌شوم

در مکث بین بوسه‌هایت وقتی نمی‌دانم که باز می‌بوسی‌ام یا نه

در لحظه‌ای که هیچ لمسی از تنت بر تنم نیست و ناگاه نوازشت

در اندوه صدایت وقتی گرفتاری

در شعف چشمانت وقتی دوستم داری

هرروز هزاربار خوشبخت می‌شوم

نه

دوست نداشتم آن دخترک باشم

با کفش‌هایی که مال او شدند

و لبانی که سرخ ماندند

و محبوبی که شوهرش شد

من خودم خوشبختم

در ثانیه‌هایی که ندارمت

و ناغافل از آن منی

اینطور نیست!؟

                        *مهشید

از زبان خودم

گفته بودم عوض می‌شوم، راستش اما بارباپاپا بودن هیچ آسان نیست، زندگی هم دیگر آنقدرها طعم بازی‌گوشی‌های بچگی را ندارد، حداقل نه برای من، بااین‌حال دروغ نگفته‌ام، این مدت سعی کردم خوش‌اخلاق باشم و نقدهایم را به «بله..البته...اما...» محدود کنم، گرچه به‌واقع فقط «سعی کردم» و گویا فعلا هیچ‌چیز جز خونسردی خودخواسته در برابر کامنت‌ها نصیب خودم و شما نشده است. بازهم سعی می‌کنم و برای آن‌که حسن‌نیتم را نه به‌شما، بلکه پیش از آن به خودم ثابت کنم، برای آنکه نشان دهم آدم ریاکاری نیستم و صداقت تنها خصوصیتی است که علی‌رغم خلق ناخوشایندی‌های بسیار در زندگی‌ام، به داشتنش افتخار می‌کنم، حتی حاضرم زیر بار قرض هم بروم، قرض نوشته‌هایی از دیگران، از دوستانم، کسانی مثل «مهشید» که چندسالی از من کوچکتر است و حس‌هایی را در نوشته‌هایش کشف کرده‌ام که ردپای کمرنگ و محوی در نوشته‌های خودم داشته‌اند؛ دوست داشتم از مهشید اجازه بگیرم و نوشته‌هایش را این‌جا بیاورم تا شما را هم در خواندن نوشته‌هایی شریک کنم که با آ‌ن‌ها در حس‌های کمرنگ زندگیم سهیم شده‌ام.

تنها مهشید نیست البته، دوستان من اغلب می‌نویسند، بیشتر برای خودشان، و گاه لذت غریبی دارد خواندن نوشته‌های کوتاهِ دلنشینی که مخاطب خاصی نداشته و ندارند، برای همه‌کس و هیچ‌کس یا شاید هم برای کسی که حداقل شما نمی‌شناسید و البته اهمیتی هم ندارد. مهم آن حس منحصربه‌فردی است که شما با خواندن آن نوشته‌ها در آن سهیم می‌شوید.

خیلی از دوستان من اما وبلاگ ندارند، حوصله‌شان نمی‌گیرد شاید این روزمره‌نویسی‌های کشدار را مزمزه کنند، به‌این راحتی‌ها هم که نمی‌شود نوشته‌های‌شان را چاپ ‌کنند تا من مثل تمام کتاب‌‌ها و فیلم‌های تمام‌نشدنی‌ام، شما را به لذت چشیدن‌شان دعوت کنم. همین است که معمولا غمگین می‌شوم و غالبا حسرت می‌خورم که چرا دیگران نمی‌توانند در این لذت‌های خاص و گهگاهی سهیم شوند. این شد که تصمیم گرفتم در این یک‌گله‌جای مجازی، جایی هم برای دوستانم باز کنم ذیل لینک موضوعی «از زبان دیگران» و نویسنده‌ای با اسم و رسم «دیگری»، جای کسی که تنگ نمی‌شود، بخیل هم که قرار نیست باشم، پس بگذارید شما را هم سهیم کنم در این نوشته‌های گهگاهی و حس‌های خاص و لذت‌های خوب‌شان.

                                با شرم و سخاوت و سرخوشی

                                 بهاره